In mijn vorige blogberichtje schreef ik over het boek ‘Weg met de weegschaal’ van Meijke van Herwijnen. Ik noemde het een aanrader om te lezen na een vakantie waarin u alles hebt gegeten wat los en vast zit. Daar wil ik bij deze op terugkomen. Iets wat ik aanraad, moet ik zelf ook lezen natuurlijk. En dat heb ik dus deze week gedaan. Laat ik beginnen met iets positiefs: het is een prettig leesbaar boek en er worden veel herkenbare situaties beschreven.

Herkenbaar: roepende taartpunten
Na uw verjaardag zijn er vaak restjes taart en andere heerlijkheden over. U heeft tijdens de verjaardag wat teveel gegeten voor uw gevoel en de volgende dag wilt u beslist gezonder eten. Maar die overgebleven taartpunten hoort u roepen vanuit de koelkast: ‘EET MIJ!’. U weerstaat dat moment een kwartier, hooguit een uur. En dan komt het hongergevoel aanzetten en denkt u: ach, dat ene taartje kan er na gisteren ook wel weer bij. Tot slot eet u het toch op, eigenlijk zonder er van te genieten en u eindigt nog met een schuldgevoel ook. Tsja, dat gevoel is herkenbaar… inderdaad. Bedankt voor die uiteenzetting. Maar en nu?

Buikhonger en smaakhonger
Vervolgens legt de schrijfster uit dat er bij ieder mens sprake is van buikhonger en smaakhonger. Bij buikhonger moet je het meest voedzame eten, dat voor handen is.
Aan smaakhonger ( trek in lekkere dingen, maar geen honger) kun je wel voldoen, maar in geringe mate. Neem een hapje van dat taartje en geniet bewust, en na een aantal happen merk je dat je genoeg hebt. Stop dan ook met eten. En gooi die taart desnoods weg. Misschien zonde, maar nog meer zonde om aan een niet bestaande behoefte te voldoen, zegt Herwijnen.

Voedzame producten
En wat is voedzaam eten dan? Goed, met mijn gezonde verstand denk ik aan groente, fruit, volkorenproducten en weinig (verzadigde) vetten. Maar dat staat echter niet in het boek. Het voornaamste wat de schrijfster over voedzaam eten vertelt, is dat het zo min mogelijk bewerkt is. Bijvoorbeeld een pastasaus van tomaten, groenten en kruiden in plaats van uit een pakje met voorgedroogde groenten. Ok, klinkt logisch. Maar dan komt het volgende voorbeeld.
In haar ogen is roomboter beter om op je brood te smeren dan halvarine. Dit klinkt misschien al niet meer zo logisch voor de gemiddelde mens die graag op zijn voeding let. Roomboter is een ‘puur product’ met als basis melkvet. In halvarine zitten naast plantaardige oliën ook allerlei E-nummers en conserveringsmiddelen. Veel meer bewerkt, en dus slechter. Helaas, is dit verder een van de weinige voorbeelden die de schrijfster geeft.

Weinig inhoud
Herwijnen geeft, volgens eigen zeggen, geen lijstjes en tips met producten die wel en niet mogen. Dan is het een soort dieet waar je je aan moet houden en dat wil ze nu juist niet. Maar met deze schaarse voorbeelden heeft ze bij mij niet duidelijk kunnen krijgen wat ik nu wel zou moeten eten en wat niet. Een hoop leesvoer, zonder inhoud. Daarnaast kreeg ik sterk het gevoel dat ze het boek expres vaag houdt, zodat je haar cursus wilt gaan volgen voor meer duidelijkheid. En in die cursussen, trainingen en workshops zitten de centen natuurlijk! Tot zover, aldus een sceptische lezer.

Wordt vervolgd
Het vervolgboek ‘Weg met de weegschaal Superdieet’ schijnt meer praktische tips te bevatten. Dat boek heb ik nu gereserveerd. Blijkbaar heeft ze mijn nieuwsgierigheid toch geprikkeld. Wie weet is dat boek duidelijker. Misschien een betere aanrader voor na uw vakantie.