Bieb Blog Vlissingen

Bibliotheekmedewerkers aan het woord

Waar zijn we?

Gepubliceerd door BrianQ op 17/04/2013 14:04

‘Where are we now?’, zo heet de nieuwe single van David Bowie’s laatste album getiteld ‘The Next Day’, na tien jaar letterlijke radiostilte.

Vernieuwingsdrang
Voor velen onder ons is Bowie geen onbekende. Na het verschijnen van zijn eerste plaat ‘David Bowie’ in 1969 is hij niet meer weg te denken weggeweest als songwriter, zanger, bandleider, producer, maar ook als filmacteur.
Wat hem vooral typeert zijn de vele gedaanteverwisselingen hij als artiest gedurende zijn carrière onderging. Bekend in dit verband zijn Bowie’s creaties en alter ego’s Ziggy Stardust, The Thin White Duke en Aladdin Sane. Bowie speelde niet alleen deze karakters maar leefde ze ook als het ware. Op deze wijze vond hij steeds een andere invalshoek om zich creatief te uiten maar vooral te vernieuwen. Die vernieuwingdrang mag volgens mij gezien worden als het meest typerende aspect in Bowie’s loopbaan. Los van zijn fenomenale stem uiteraard.

Berlijnse periode
Nu is er dus zijn laatste studio album waarop hij teruggrijpt naar zijn Berlijnse periode. Als behoorlijk zwaar drugsverslaafde verhuisde Bowie rond 1975 naar Berlijn waar hij van de ‘rommel’ probeerde af te kicken, iets wat overigens in retrospect niet helemaal bleek te lukken.
Gedurende deze periode van ongeveer zes jaar nam hij drie behoorlijk experimentele albums op, die zijn gemoedstoestand van dat moment prachtig weergeven : ‘Low’, ‘Heroes’ en ‘Station to Station’. Alle drie vrij zwaarmoedige platen met zelfs een aantal instrumentale composities erop. Over het algemeen worden deze drie creaties gerekend tot de beste Bowie-albums.

Ballad
Niet verwonderlijk dus dat op ‘The Next Day’ Bowie – artistiek gezien -naar deze periode terugkeert. Zelfs de producer van weleer, Tony Visconti, is weer van stal gehaald.
Ik vind persoonlijk vooral de single ‘Where are we now?’, waarin Bowie terugkijkt op zijn Berlijnse dagen vanuit het perspectief van nu zeer geslaagd. Het is een prachtig ingetogen balladachtige compositie die qua sfeer en overtuigingskracht wat mij betreft niet zou misstaan op ‘Low’. Ook de bijbehorende videoclip is van een grote schoonheid.
Verder is er ook een aantal heerlijk rockende nummers te beluisteren naast mooie meer behoudende composities.

Uiteraard is deze aanrader van een plaat ook via onze bibliotheek te bemachtigen. Naast vele andere Bowie producties.

An Englishman in New York

Gepubliceerd door BrianQ op 04/03/2013 09:20

De mens en muzikant John Lennon lijkt mij iemand die nauwelijks introductie behoeft. Voor de weinigen die nog nooit van hem gehoord mochten hebben: Lennon was de oprichter van The Beatles. Deze ongekend populaire popgroep uit Liverpool had in de jaren zestig van de vorige eeuw de wereld aan hun voeten liggen.
Als componist van zeker de helft van het Beatles-repertoire,  maar ook als zanger en gitarist drukte Lennon zijn stempel op deze band. Verder wordt hij gezien als een spreekbuis van zijn generatie in die tijd.

DVD
De DVD ‘Lennon NYC’ die ik onlangs thuis bekeek gaat niet over Lennon’s Beatles-jaren, maar over zijn periode in New York van later datum. Na de split van The Beatles in 1970 vestigde hij zich in deze wereldstad zijn vrouw, de Japanse kunstenares Yoko Ono. De laatste tien jaar van zijn leven zou hij hier ook grotendeels doorbrengen. Hij had zijn hart verpand aan ‘The City That Never Sleeps’ en omgekeerd bleek dit ook het geval.

Smullen
Binnen het tijdsbestek van een kleine twee uur geeft regisseur Michael Epstein een overzicht van de ex-Beatle tijdens deze periode. Ik vond deze documentaire werkelijk om van te smullen. Alle aspecten van dit bijzondere mens tijdens zijn verblijf in New York passeren de revue. Zowel zijn eerste jaren als politiek activist, de strijd om zijn verblijfsvergunning (the Greencard), als de opvoeding van zijn zoontje Sean -waar hij zich  in ‘The Big Apple’ bijna geheel aan wijdde-  worden uitgebreid belicht. Verder komt natuurlijk Lennon’s soms moeizame maar zeer intense relatie met Yoko Ono voorbij, maar ook de muziek die hij in de Verenigde Staten maakte.

Mijn conclusie na het zien van deze documentaire: John Lennon was ook maar een mens. Maar wel ‘every inch’ eentje van het bijzondere soort, het soort dat eens in de honderd jaar of meer voorkomt.
Nieuwsgierig geworden? Deze DVD is te leen in onze bibliotheek, net als diverse andere Lennon documenten.

Onweerstaanbaar en/of onuitstaanbaar

Gepubliceerd door BrianQ op 21/01/2013 12:30

De biografie ‘Mart Smeets’ door Kees Sluys las ik onlangs  in twee avonden uit. Thuis op de bank -terwijl de harde wind en regen tegen de ramen beukten – werd ik meegesleurd door leven en werken van deze beroemde mediapersoon.

Opgegroeid met Studio Sport op de zondagavond – ‘bord op schoot’ – (wat ik verder voor mij onduidelijke redenen een waardeloze uitdrukking vind) was de rijzige gestalte van Mart Smeets dus al op zeer jeugdige leeftijd gemeengoed in mijn wereldje.

Interviews
Kees Sluys (freelance journalist en oud-redacteur van de VPRO Gids) heeft duidelijk de tijd genomen voor deze prettig te lezen biografie. Naast een bijna chronologische weergave van het leven van Smeets sprak hij uitgebreid met zijn onderwerp, met diens familie, oud-collega’s en vele anderen uit zijn omgeving. Hierdoor krijgt het geheel een behoorlijke diepgang.

Openheid
Persoonlijk vond ik de passages waar Smeets vertelt over zijn gezinsleven (en vooral het mislukken daarvan door bijna 365 dagen per jaar van huis te zijn voor de vele sportreportages, lezingen, radiowerk etc.) het meest tot de verbeelding sprekend.
Hij legt hier een openheid aan de dag die ik daarvoor nog niet had gezien of gelezen. Smeets houdt niet zo van interviews, vandaar. Laat staan dat hij dan het achterste van zijn tong laat zien.

Passie
Mart Smeets is een man met vele gezichten en interesses. Passies beter gezegd. Of je van hem houdt of niet, feit blijft wel dat hij enorm op de hoogte is van bijna alles wat er in de sportwereld leeft of heeft geleefd.
Maar ook op het gebied van bijvoorbeeld de (pop)muziek legt de man een grote liefde aan de dag. Getuige zijn wekelijkse column in de Vara Gids waar hij iedere editie een CD recenseert maar ook het radioprogramma ‘For the record’ dat hij samen met muziekvriend en ‘pop professor’ Leo Blokhuis samenstelt en presenteert.

Arrogantie
Uiteindelijk ben ik toch iemand die Smeets bewondert, maar dat velen hem verguizen kan ik me ook goed voorstellen. Enige arrogantie die bijna naar megalomanie leidt zijn eigenschappen waarmee je weinig vrienden maakt. Zeker in ons ‘kikkerlandje’, waar alles wat boven het maaiveld uitsteekt het liefst net zo vlak wordt gemaaid als het grasgazonnetje van de buren.

Een aanrader dus voor iedereen die van Mart Smeets houdt maar zeker ook voor hen die hem verguizen. Uiteraard verkrijgbaar bij ons in bibliotheek ‘t Spui (waar trouwens ook tal van andere biografieën te leen zijn), net als de makkelijk weglezende werkjes van Smeets zelf.

Stones rollen nog steeds

Gepubliceerd door BrianQ op 26/11/2012 11:19

Het zal niemand ontgaan zijn: dit jaar bestaat ‘the greatest rock and roll band on earth’ 50 jaar. Een prestatie van formaat aangezien de meeste bands na hooguit 10 jaar er de brui aan geven. Dit meestal door persoonlijke geschillen onderling of verschil van mening omtrent de te varen ‘muzikale koers’. The Beatles bereikten al in een aanmerkelijk eerder stadium hun ‘Waterloo’.

Kassa!
In het kader van dit memorabele jubileum geven de oudgedienden nog een paar optredens in New York, Londen en Parijs. Ondanks de bijna bejaarde leeftijd van de muzikanten zou ik maar wat graag nog eens een optreden  bij willen wonen. Het gaat hier namelijk om shows in kleinere clubs waar je Jagger/Richards en kornuiten bijna kan aanraken. Hun aanstekelijke rock and roll komt hier naar mijn smaak het beste tot zijn recht.
Deze muzieksoort hoort naar mijn smaak absoluut thuis in kroegen en kleine zaaltjes, en niet in stadions waar je je favoriete band via een groot beeldscherm kan volgen en het geluid over het algemeen abominabel is. Lang leve de commercie dus en de kassa rinkelt vrolijk verder. Over de ‘kassa’ gesproken, de enige reden die mij helaas weerhoudt om vrolijk naar een van de komende optredens te gaan zijn de ‘skyhigh’ prijzen van de toegangskaartjes.

Real life
Gelukkig heb ik the Stones in ieder geval ooit in ‘real life’ mogen aanschouwen. In 1997 tijdens de Bridges to Babylon tour was ik aanwezig in een bomvolle Amsterdam Arena. Halverwege de show kwam een uitschuifbare brug uit het podium geschoven die toegang gaf tot een klein podiumpje in het midden van de zaal. De nummers die toen daar ten beste werden gegeven zal ik nooit vergeten en maakte op mij een grote indruk: zo hoort rock and roll te worden gespeeld en beleefd!

Uiteraard zijn er boeken en dvd’s van the Rolling Stones in onze bibliotheek te vinden. Maar ook van talloze andere popgroepen is er van alles te verkrijgen. Via onze nieuwe website is alles in luttele muisklikken te reserveren.

Het verhaal van 20 jaar Bløf

Gepubliceerd door BrianQ op 11/10/2012 12:41

Het laatste boek dat ik onlangs las is de recent uitgegeven biografie van de overbekende Zeeuwse popgroep Bløf.  Schrijver van dit lijvige werk is de PZC journalist Ernst Roozendaal.

Prachtige foto’s
Het betreft hier een naar mijn smaak prachtige uitgave (mag ook wel eens worden opgemerkt) met harde kaft. Het geheel is doorspekt met prachtige foto’s van de band, veelal gemaakt door Bløf’s hoffotograaf Lex de Meester. Ook van de inmiddels wereldberoemde Nederlandse fotograaf Anton Corbijn (die o.a. ook U2 vereeuwigde) zijn enkele prachtige Bløf foto’s te bewonderen.

Veerkracht
In een vlotte, makkelijk weglezende schrijfstijl werd ik meegesleurd door de turbulente geschiedenis van 20 jaar (!) Bløf. Wat mij daarin vooral opviel – en wat natuurlijk zeer heeft bijgedragen aan het grote succes van de band – is de veerkracht die deze popgroep heeft getoond tijdens zeer barre tijden. Ik denk dan vooral aan de veel te vroeg overleden (tweede) drummer van de band, Chris Gotte, die bij een tragisch verkeersongeval om het leven kwam.
In plaats van het bijltje erbij neer te gooien werd al vrij snel een prima vervanger gevonden in Norman Bonink. De eerste plaat waarop deze nieuwe drummer te horen is, luistert naar de titel ‘Boven’; naar mijn smaak (en velen met mij) het allerbeste Bløf album.

Herfst
Nu de blaadjes van de bomen vallen en de avonden langer en kouder worden, leent deze biografie zich uitstekend om gezellig bij de kachel te gaan lezen dit najaar.

Natuurlijk zijn er naast deze bandbiografie in onze bibliotheek nog talloze andere boeken, films en DVD’s te verkrijgen over popmuziek. Wij zijn u graag van dienst met tips en helpen u desgewenst met zoeken.

 

Shocking Blue’s Robbie van Leeuwen

Gepubliceerd door BrianQ op 02/07/2012 09:00

Recentelijk zag ik een documentaire over de oprichter, gitarist en songwriter van Shocking Blue, Robbie van Leeuwen (rechts op de foto) op de vaderlandse televisie. Aanleiding voor mij om te kijken was de ‘link’ die ik heb met deze wereldberoemde band, die eind jaren ‘60 begin jaren ‘70 van de vorige eeuw furore maakte. Ik ben namelijk goed bevriend met mijn gitaar en muziekmentor Leo van de Ketterij die in de periode 1970-1971 negen maanden als gitarist deel uit maakte van deze band.

Venus
Het nummer waaraan de band haar wereldfaam dankt is de single ‘Venus’. Het was de eerste Nederlandse nummer 1-hit in de Billboard Hot 100 van de Verenigde staten in 1969. De zang werd door Mariska Veres voor haar rekening genomen, een zangeres uit Den Haag, gezegend met een karakteristieke stem en mooi voorkomen. Soillant detail: naar verluidt zou Barry Hay (zanger van de Golden Earring en tevens uit Den Haag) voor de vacature van zanger bij Shocking Blue hebben bedankt waarna dus Mariska Veres werd benaderd, de rest is geschiedenis

Kluizenaar
De documentaire maakt duidelijk dat we met van Leeuwen te maken hebben met een ietwat wereldvreemde kluizenaar. Wat ik ook al vernam van vriend Leo, die tenslotte menig uurtje met zijn ex-bandlid heeft doorgebracht. Ondanks dat het geld met bakken tegelijk binnen kwam, woonde van Leeuwen bijvoorbeeld toen nog ‘gewoon’ thuis samen met zijn moeder in Den Haag. Hij had een klein slaapkamertje waar net ruimte was om enige gitaren te herbergen en zijn platenspeler te plaatsen. Verder was hij wars van ‘sterallures’ en had eigenlijk een hekel om ‘live’ te spelen omdat hij dan naar zijn gevoel de controle verloor over het bandgeluid (perfectionist als hij was).

Talent
Naast dat hij een begenadigd gitarist was (tevens Sitarspeler), was het vooral het compositorische talent van deze Hagenees wat hem zo bijzonder maakte. Invloeden uit Griekse en Turkse muziek, oude soul en blues en de hits uit die tijd (eind jaren ’60) werden vakkundig omgezet in ‘pakkende’ songs. Sleutelwoorden waren; eenvoudige melodielijnen, pakkende teksten die iedereen makkelijk mee kon zingen (‘I’m your Venus.. etc.) en de karakteristieke stem van Mariska Veres. Ook wel quasi-ironisch ‘bubblegum’ muziek genoemd wegens de makkelijk in het gehoor liggende nummers. Voorbeelden hier van zijn, naast de voornoemde wereldhit ‘Venus’ , ‘Never marry a railroad man’ en het lekker rockende ‘Shocking you’.

Bij ons in Bibliotheek Vlissingen is veel te vinden over popmuziek. Bijvoorbeeld het prima boekwerkje ‘Pophelden’.  Ook op dvd is genoeg verkrijgbaar zoals de serie ‘top 40′ het deel 1969-1970 met daarop een uitvoering van Venus, ook is hierop werk van ‘The Who’ en ‘The Beach Boys’ en vele andere artiesten uit die periode te vinden. Een echte aanrader voor de liefhebber van muziek uit de jaren 60 en 70!

A day in the life

Gepubliceerd door BrianQ op 11/04/2012 11:26

Half uurtje
Rond zeven uur ’s ochtends altijd hetzelfde ritueel. Mijn zoontje Owen met vragende ogen aan ons bed: “Papa, papa wat doe je, wat doe je… kom er uit, kom er uit”. Het enige dat papa doet is suf gapen en wensen dat hij nog een half uurtje kon blijven liggen. Maar de realiteit is onverbiddelijk, nu met nog hardere stem galmt een “Drrrr uit, drrrrr uit..papa, paaapaaaa!” in mijn linker oorschelp. Tijd dus om op te staan.

Mooie balans
De avond ervoor ga ik vaak te laat naar bed. Dit is natuurlijk mijn eigen schuld. Maar na een lange werkdag als vrouw en kind zich bij Klaas Vaak vervoegen en meedrijven op de golven van hun dromen, vind ik het prettig om nog even wat op mijn gitaar te spelen, iets te lezen of zomaar wat te  weg te kijken en te luisteren op ‘YouTube’ middels de computer. Ik hou nu eenmaal ook van het even ‘alleen’ zijn, wat op die manier een mooie balans oplevert met alle hektiek die het leven van nu met zich meebrengt.

Een dansje doen
Voor u nu allen denkt dat ik spijt heb van het vaderschap, niets is minder waar. Ik zou niet meer zonder willen of kunnen. Als ik dan dus na herhaaldelijk aandringen van mijn zoontje uit mijn bed strompel schakel ik voortgejaagd door Owen’s energie al snel in de vierde en soms zelfs in de ‘overdrive’ modus. Waarna we eenmaal beneden vaak eerst een dansje doen op de laatste hit van K3 of Gers Pardoel. Gelukkig is hij een erg makkelijke eter en drinker en na een flitsend ontbijt is het meestal even televisie kijken en zeker nu met het mooie weer, vooral lekker buiten spelen met de bal of fietsen op de driewieler in de tuin.

Voor elk wat wils
U merkt (zoals eerder aangepunt) enige ontspanning is voor velen die zich in bovenstaande anekdotes herkennen tegenwoordig een ‘must’. Gelukkig kan iedereen terecht bij onze bibliotheek waar voor elk wat wils te vinden is op boekgebied, voor dvd‘s of luisterboeken maar ook voor exposities van beeldend kunstenaars of een informatiebijeenkomst over e-readers.

Terug in de tijd »
  • Rubrieken
  • Informatiepagina’s
  • Archief